เรามาดูกันค่ะว่าคุณแพททำอย่างไรถึงได้รับทุนนี้

         ตอนแรกที่เลือกมาเรียนเมืองจีนผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะมา แต่พอดีเห็นโฆษาณาของบริษัท ทูอีสต์ ในอินเตอร์เน็ตที่ว่าไม่จำเป็นต้องรู้ภาษาจีนมาก่อนก็สามารถ ไปเรียนต่อในประเทศจีนได้ ก็เลยสนใจติดต่อกับบริษัทว่าจะมาเรียนภาษาที่เมืองจีน แต่ปรากฏว่าตอนที่โทรมานั้นประมาณเดือนมีนาคม ซึ่งพี่ๆ ที่บริษัทบอกว่าไม่ทันเทอมนั้นแล้วต้องรอเดือนกันยายนแล้ว ผมก็เลยตัดสินใจมาตอนปลายปีแทน ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าจะเลือกมาเมืองอะไรดี ก็เลยถามคนรู้จักหลายๆ คนเค้าก็บอกว่า ถ้าจะมาก็น่าจะมาไม่ ”ปักกิ่ง”ก็ ”เซียงไฮ้” สองเมืองนี้ เพราะเป็นเมืองใหญ่มีทุกอย่างแล้วก็ไม่ต่างอะไรมากกับกรุงเทพฯ บ้านเรา


สุดท้ายผมก็เลยตัดสินใจมาเรียนที่ปักกิ่งเพราะว่าเห็นว่า ปักกิ่ง เป็นเมืองหลวง มีสถานที่ท่องเที่ยวเยอะ เช่น พระราชวังต้องห้าม (กู้กง), สถานที่บวงสรวงสรรค์ของฮ่องเต้สมัยก่อน (เทียนถาน), พระราชวังฤดูร้อนของพระนางซูสีไทเฮา (อีเหอหยวน) บอกซะเยอะเลย และในปี 2008 ก็จะมีการจัดมหกรรมกีฬาโอลิกปิกอีกด้วย ทำให้ถนน ระบบขนส่งมวลชน แล้วก็ห้องน้ำมีการปรับปรุงครั้งยิ่งใหญ่ ปักกิ่งตอนนี้ดูดีและเจริญมาก เท่านั้นยังไม่พอปักกิ่งยังสามารถหาของกินและของใช้ได้ในราคาถูกกว่าบ้านเราอีกด้วย เรียกได้ว่าอยากได้อะไรปักกิ่งมีหมด พูดถึงเรื่องเที่ยวเรื่องกินเยอะแล้วตอนนี้พูดถึงเรื่องมหาลัยบ้างแล้วกันคับ ปักกิ่งเป็นเมืองที่มีมหาวิทยาลัยมากที่สุดในประเทศอีกด้วย ที่มีชื่อเป็นที่รู้จักก็คงจะเป็น มหาวิทยาลัยปักกิ่ง (Peking University) แต่ว่ามหาลัยวิทยาลัยที่ผมเลือกคือ Capital Normal University เนื่องจากมีหลักสูตรทางภาษาให้เลือกค่อนข้างจะมากกว่ามหาลัยอื่น แล้วก็เป็นมหาวิทยาลัยที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียง หอพักของนิสิตนักศึกษาต่างชาติก็ได้ชื่อว่าเพียบพร้อมและดีที่สุดในปักกิ่งอีกด้วย และอีกเหตุผลหนึ่งที่ผมเลือกปักกิ่งเพราะว่าคนทั่วๆ ไปที่ปักกิ่ง ก็พูดภาษาจีนกลางทำให้เรามีโอกาสได้ฝึกใช้ภาษาค่อนข้างมากกว่าเมืองทางตอนใต้ที่ใช้ภาษาท้องถิ่นของตนอีกภาษาหนึ่ง












พอผมและเพื่อนๆ มาถึงเมืองจีน พี่ที่ทูอีสต์ ดูแลดีมากจัดรถไปรับที่สนามบิน จัดการเรื่องที่พัก เรื่องการเปิดบัญชีธนาคารในประเทศจีน แล้วก็แนะนำสถานที่ต่างๆ รวมถึงกฏระเบียบต่างๆ ของเมืองจีนให้เราทราบด้วย สุดท้ายมีแถมพาไปเที่ยวแล้วก็ซื้อของใช้ที่จำเป็นอีกด้วย ซึ่งต่างกับบริษัทอื่นผมฟังจากเพื่อนที่มากับบริษัทอื่น บอกว่าพอมาส่งที่มหาลัยแล้วก็จบกันตัวใครตัวมัน

ด้านอาหารการกินไม่ต้องเป็นห่วง มีอาหารมากมายจากทั่วทุกมุมโลกให้เลือกทาน ราคาก็ต่างๆกันไปแล้วแต่สถานที่ แล้วแต่คนชอบหล่ะครับ















การเลือกระดับชั้นเรียนนั้นเค้าจะให้สอบวัดระดับก่อน หลังจากนั้นก็จะให้ทดลองเรียนระดับนั้นๆ ถ้าไม่ชอบก็สามารถเปลี่ยนระดับได้ภายในหนึ่งอาทิตย์ การเรียนของที่นี้จะมี 2 แบบ คือ หลักสูตรปริญญา (Degree Program) และหลักสูตรภาษาจีน (Non-Degree Program) พูดง่ายๆ ก็คือมาเรียนภาษาเฉยๆ ซึ่งแบบหลังจะได้รับความนิยมสูงมากสำหรับนักเรียนไทย, อินโดนีเซีย, ญี่ปุ่น, เกาหลี, อเมริกา แต่ที่เยอะที่สุดคงเป็นเกาหลี เช่น ห้องหนึ่งมี 20 คน จะเป็นเกาหลีสัก 10-12 คน จนทำให้เวลาออกไปไหนคนทั่วไป ก็จะบอกว่าเราเป็นคนเกาหลีกันหมด สำหรับหลักสูตรที่นี้ความเข้มข้นของเนื้อหาจะแตกต่างไปตามระดับ เช่น ระดับเบื้องต้นอาจจะมีแค่ 3-4 วิชา ระดับกลางก็จะมีประมาณ 4-5 วิชา ระดับสูงอาจมีถึง 5-6 วิชา ซึ่งเนื้อหาก็คือฝึกทักษะการฟัง, พูด, อ่าน, เขียน ถ้าระดับสูงก็อาจจะมีวิชาวิจารณ์หนังหรือปรัชญาจีน การเรียนที่นี้จะเรียนแค่ช่วงเช้า 8 โมงเช้าถึงเที่ยง บ่ายจะเป็นกิจกรรมอิสระให้เลือก เช่น วาดภาพสีน้ำ, เขียนอักษรจีนโบราณ, มวยจีน, ตัดกระดาษจีน, ร้องเพลง ให้ได้เลือกทำหรือบ้างคนก็จะหาเพื่อนคนจีนมานั่งติวหนังสือ หรือไม่ก็ออกไปเที่ยวสถานที่ต่างๆ สำหรับผมเลือกที่จะทำกิจกรรมอิสระแค่เขียนอักษรจีน หลังจากนั้นผมก็จะสอนภาษาอังกฤษและเพื่อนคนจีนแล้วเค้าก็สอนภาษาจีนให้ แต่ว่าบางคนก็รับจ้างสอนเป็นจริงเป็นจัง ชั่วโมงละประมาณ 10-20 หยวนตามแต่ตกลงกัน การมีเพื่อนคนจีนสำหรับผมมีประโยชน์อย่างมากเพราะว่าเราได้ฝึกใช้ภาษาตลอดเวลา และถ้ามีปัญหาอะไรเพื่อนก็สามารถช่วยเหลือได้ แต่การคบเพื่อนคนจีนต้องทำใจนิดหนึ่งเพราะวัฒนธรรมไม่ค่อยจะเหมือนกันกับเรา ส่วนเพื่อนในห้องถ้าเป็นเกาหลีก็ออกจะเป็นแนวเฮฮากินดื่มประมาณนั้น ถ้าเป็นญี่ปุ่นก็จะต้องใจเรียนมากกว่า เพื่อนสองประเทศนี้การพูดหรือออกเสียงจะมีปัญหามากกว่าเรา แต่เขียนอักษรจีนเก่งมาก ส่วนประเทศทางยุโรปหรืออเมริกาก็ไม่ค่อยต่างๆ กับเรามากนัก แต่บ้างครั้งก็อาจจะเจอฝรั่งพูดจีนเร็วเป็นจรวดก็มี (บางทีเราซึ่งเป็นเอเชียอายไปเลย) แต่ไม่ต้องคิดมากเค้าเรียนมาอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสองปี

สำหรับการเรียนที่นี้รัฐบาลจีนมีการส่งเสริมให้คนทั่วโลกเรียนภาษาจีนโดยการมีการแจกทุนการศึกษาให้กับนักเรียนที่มีผลการเรียนดีหรือมีความประพฤติดี เช่น มาเรียนทุกวันไม่ขาดหรือว่าสอบได้ที่หนึ่งของห้อง ทุนการศึกษาก็แตกต่างกันไปตามระดับเริ่มตั้นตั้งแต่ 1,000 – 20,000 หยวนต่อเทอมการศึกษา ซึ่งเทอมที่แล้วผมก็ได้รับทุนการศึกษาด้วย ซึ่งอาจจะมีคนสงสัยว่าเรียนอย่างไงให้ได้ทุน ผมก็อยากจะบอกเคล็ดไม่ลับว่า “ไปเรียนทุกวัน แล้วก็กล้าที่จะพูด อันนี้สำคัญมากเพราะนักเรียนที่มาใหม่จะกลัวไม่กล้าพูดแล้วก็ให้นักเรียนเก่าพูดแทนตลอด ซึ่งทำให้ในที่สุดก็พูดไม่ได้ พูดผิดพูดถูกก็พูดไปเถอะครับเพราะว่าถ้าพูดผิดแล้วก็จะมีคนแก้ให้ แล้วก็ต้องออกไปข้างนอกบ้าง เช่น ไปเที่ยวเมืองอื่นๆ หรือว่าทานข้าวตามร้านอาหารก็ชวนพนักงานเสริฟคุยไม่ต้องกลัวเค้าชอบต่างชาติ หรือจะเพื่อนคนจีนให้ช่วยติว (ฝูเต่า) ก็เป็นความคิดที่ดีเหมือนกัน แล้วมาม่า, ไวไวไทยสามารถสร้างเพื่อนได้เหมือนกัน พวกฝรั่งชอบ (ของฟรี)” เริ่มแรกเลยผมพูดจีนได้ไม่เยอะ ได้แค่ทักทายแล้วก็แนะนำตัวนิดหน่อย อ้อ!! แล้วที่ลืมไม่ได้ประโยคเด็ดของเด็กไทยที่พึ่งจะมาเมืองจีนครั้งแรก “หว่อ เย้า เจอร์ เก้อ” (我要这个) ซึ่งหมายถึง “ฉันเอาอันนี้” แล้วก็จิ่มนิ้วไปที่ภาพหรือของที่อยากได้ แค่นี้ก็อยู่รอดแล้ว